Search

Deel 2 – Witse Meeussen: Van de hemel heel snel naar de hel

DE ZWARTE WINTER VAN WITSE MEEUSSEN

VAN DE HEMEL HEEL SNEL NAAR
DE HEL

witse2
In deel 1 van ons CXDOSSIER kon je lezen dat Witse Meeussen vorig seizoen te kampen kreeg met verontrustende hartklopping. Tijdens de wedstrijd in Overijse besefte hij dat het écht ernstig was en kwam hij terecht bij dokter De Maeyer in Kalmthout. Hieronder lees je deel twee bij monden van Meeussen.
 
Niet levensbedreigend 

 

Dokter De Maeyer gaf een duidelijke uitleg en stelde ons gerust dat het niet levensbedreigend was en dat ik niet flauw zou vallen. Dat gevoel had ik ook nooit gehad, want anders was ik uiteraard nooit gestart in Overijse. Dokter De Maeyer gaf ook aan dat deelnemen aan wedstrijden geen gevaar met zich mee bracht. Voor het eerst kwam wel het woord “operatie” op tafel te liggen, maar dat kon na het seizoen aangezien de hartritmestoornissen maar sporadisch voorkwamen. 
 
De dag nadien ging ik trainen in De Lilse Bergen en toen ik terugkwam en mijn schoenen wou uitdoen, begon het weer. Niemand was thuis. Ik zat rustig op een stoel met een glas water, maar mijn hartslag bleef rond de 210. Het duurde zeven minuten alvorens hij terug zakte. Namiddag kon ik me niet concentreren op het leren, maar gelukkig legde ik de dag nadien wel nog een heel goed examen af. 
 
Vrijdags was ik wat aan het spelen met mijn fiets op de paardenpiste en toen had ik het weer. Het leek precies of het bij de minste inspanning kwam. Drie keer op een week. Dat was nieuw, normaal zaten er elke keer enkele weken tussen. We hebben dat laten weten aan dokter De Maeyer en zij gaf aan om de operatie dan toch te vervroegen en de wedstrijden even links te laten liggen. 
 
Zij heeft ons dan in contact gebracht met dokter De Greef van het Middelheim-ziekenhuis die gespecialiseerd is in het opereren van hartritmestoornissen. Het was net voor de kerstvakantie en zij ging op reis. Aangezien het Belgisch kampioenschap steeds dichterbij kwam, wou ik graag dat het van de baan was. Opereren kon nog op 30 december, maar dan was het wel door een collega-cardioloog. 
 
Van de hemel naar de hel 
 
Ik bleef tot aan de operatie wel trainen. Het was weliswaar niet aan het maximum, maar ik onderhield mijn conditie wel om niet met een té grote achterstand de laatste maanden van mijn seizoen af te werken. 
 
 

"Hij zei kortweg dat ik einde carrière was en dat stoppen de enige optie was."

Witse Meeussen
Ik trok die 30e december naar het ziekenhuis met het idee dat ik er ’s avonds gezond terug zou buitenstappen. Zo had dokter De Greef dat ook aangegeven. Dan kwam de ontnuchtering, want tijdens de anderhalf uur durende operatie hadden ze niets gevonden. 
 
De cardioloog die mijn operatie deed, was erg negatief. Hij zei kortweg dat ik einde carrière was en dat stoppen de enige optie was. Hij kwam ook met een diagnose dat mijn hart elke keer groter werd als ik het kreeg en dat ik dringend een moeilijkere operatie moest ondergaan om het euvel te verhelpen. Sporten zat er in zijn ogen niet meer in. 
 
Nog meer onzekerheid 
 
Maandag 2 januari konden we al meteen terecht bij dokter De Greef. Zij vond het een straffe uitspraak van haar collega en vond die diagnose weinig waarschijnlijk. Tijdens de operatie hadden ze me adrenaline toegediend om een moment van inspanning na te bootsen en de hartritmestoornissen op te wekken. 
 
witse2-2Aan de hand daarvan had de dokter die me opereerde zijn conclusie getrokken. De Greef gaf echter aan dat als ze deze adrenaline bij negen op tien mensen zouden toedienen, dat ze dezelfde stoornis zouden opwekken. 
 
De Greef stelde voor om in het onderzoek een stapje terug te gaan en ik kreeg opnieuw meetapparatuur mee naar huis. Het was een ander type dan de eerste keer, veel gevoeliger om het medisch te kunnen registreren. Bij elke training nam ik het mee. Zes weken aan een stuk ben ik stevig aan het trainen geweest. Dat was mentaal ook zeker de moeilijkste periode.
 
De onzekerheid nam enkel maar toe omdat ik vier weken lang geen hartritmestoornissen meer kreeg. Zelfs op ploegtraining, waar ik de junioren achter me liet en heel erg diep ging, gebeurde er niets. Tijdens een MRI-scan bleek ook dat er geen littekens te zien waren op mijn hart en dat het structureel volledig in orde was. 

 

Lees vrijdagavond 24 november het laatste deel.

22 november 2017 - Tekst: Brecht en Wouter Toelen Foto's: Wouter Toelen (Tfoto.be)