Search

VAN PARALYMPISCHE SPELEN TOT WERELDTOP BIJ DE DAMES

KATIE COMPTON STAAT VOOR ELFDE WERELDKAMPIOENSCHAP

VAN PARALYMPISCHE SPELEN TOT WERELDTOP BIJ DE DAMES

katie
Katherine Compton, beter bekend als Katie Compton werd op drie december 1978 geboren in het Amerikaanse Wilmington. Ze begon haar wielerloopbaan als pilote voor een Paralympisch atlete. Sinds 2004 richt ze zich op het veldrijden, in de afgelopen veertien seizoenen reed ze heel wat mooie uitslagen bij elkaar.
 
Ik begon op mijn achtste met wielrennen. Toen ik twaalf was reed ik mijn eerste wedstrijden op de piste. Op mijn vijftiende begon ik met mountainbiken en toen ik negentien werd reed ik voor het eerst in het veld. Tot op de dag van vandaag is deze sport nog steeds een heuse ervaring.
 
Mijn eerste veldrit reed ik in 1999, eigenlijk ben ik begonnen omdat mijn vrienden vonden dat ik het zou kunnen. Ik kon mijn snelheid van op de piste combineren met de behendigheid uit het mountainbike. Mijn eerste seizoen werkte ik af op een single speed mountainbike, gewoon omdat ik nog geen andere fiets had. In 2000 won ik het Amerikaans kampioenschap voor dames U23 en in 2004 won ik mijn eerste bij de elite.
 
WK HoogerheideVier medailles op de Paralympische spelen van Athene
 
Tijdens mijn eerste actieve jaren reed ik op nationaal niveau. Vanaf 2002 nam mijn carriere wel een heel speciale wending. In 2002 werd ik lid van het Amerikaanse Paralympisch wielerteam. Ik werd er pilote voor Karissa Whitsell, één van de blinde wielrensters. Onze samenwerking mogen we toch we succesvol noemen. We werden wereldkampioene en wonnen Olympische medailles.
 
Het hoogte punt kwam er tijdens de spelen van 2004. In Athene wonnen we vier medailles, twee gouden, een zilveren en één keer brons. Na de spelen maakte ik nog twee jaar de combinatie met het internationale veldrijden. In 2006 zei ik de Paralympische sport vaarwel, al mis ik dit nog vaak.
 
Veertien titels achter elkaar
 
Dit seizoen reed ik, als elite dame naar mijn veertiende titel op rij. Als ik eerlijk ben, dan sta ik er nog steeds van te kijken hoe ik dit klaar speelde. Tijdens mijn carrière kende ik heel wat problemen met mijn gezondheid, deze sloegen me steeds achteruit. Zo sterk blijven presteren en zoveel titels winnen is, voor mezelf een enorme prestatie. Ik ben er echt super blij mee en hou ervan om de Amerikaanse trui te tonen tijdens de Europese wedstrijden.
 
Heel wat verschillen tussen Europese en Amerikaanse wedstrijden
 
Over het algemeen gaat het niveau van de vrouwenwedstrijden omhoog. We rijden sneller en de competitie neemt steeds toe. We zijn sterkere deelneemsters en het aantal gaat ook de hoogte in. Toch zijn er nog heel wat verschillen tussen de Europese en Amerikaanse wedstrijden. Amerika is veel groter dan Europa, wat ervoor zorgt dat niet alle toppers steeds samen aan de start staan.

De afstanden zijn veel groter en het reizen is ook een stuk duurder. Het nadeel hiervan is dat de Amerikaanse toppers elkaar minder zien en zo hun niveau moeilijker kunnen optrekken. Het Amerikaans wedstrijdgebeuren is heel anders opgebouwd en wordt meegedragen door de amateurs en masters. Onze omlopen zijn vaak ook veel sneller en iets minder technisch. Maar we kunnen niet ontkennen dat de Amerikanen van het veldrijden houden. Ze zijn zeer enthousiast en proberen zoveel mogelijk wedstrijden te bekijken. Of ze nu in Amerika of Europa plaats vinden.
 
Nommay 2014De Europese droom kwam uit
 
Het fietsenmerk en tevens mijn trouwe sponsor Trek begon met het uitzenden van de wereldbekers en de DVV Verzekeringen Trofee. Zo komen de sponsoren niet enkel in Europa op tv. Mede hierdoor nam ik het besluit om een winter in Europa te rijden. Voorheen had ik hiertoe niet echt de kans dit mede door problemen met mijn gezondheid. Het was echt een hele goede keuze ik heb er echt van genoten. Ook heb ik mijn eigen scills bij kunnen schaven.
 
Volgend seizoen plan ik opnieuw een Europese winter. Zolang dat ik goed blijf presteren en mezelf amuseren blijf ik het doen. Ik heb niet meer de bedoeling om heel lang actief te blijven, dus wil ik het onderste uit de kan halen. Tijdens de wintermaanden verblijf ik in Kalmthout. Mijn man en ik kwamen er in een geweldig gezin terecht. Ik ben heel erg blij met hun steun, zowel op als naast de fiets.
 
Sanne Cant is de sterkste tegenstander
 
Over al de jaren heen is Sanne Cant de sterkste renster waar ik tegen streed. Ze is heel sterk en dit op bijna alle omlopen. Naast Cant zijn er nog heel wat sterke tegenstandsters, zij kunnen op hun terrein zeker hun mannetje staan. En laat net dat hetgeen zijn dat de laatste jaren het vrouwen veldrijden zo spannend maakt.
 
Drie keer zilver, eenmaal brons in elf wereldkampioenschappen
 
Mijn favoriet WK uit mijn elf deelnames is dat van Hooglede-Gits in 2007. Het was mijn eerste kampioenschap, ik nam er mijn eerste medaille en hield er een enorm goed gevoel aan over. Een gevoel dat ik de jaren erna nooit meer had. Ik nam elf keer deel aan het kampioenschap en ging met vier medailles naar huis. Dit is langs de ene kant wel een boost voor zaterdag. Ik weet dat ik goed kan presteren op een WK.
 
Langs de andere kant, ik kon nog nooit de titel winnen en werd het me al een paar keer duidelijk dat het wereldkampioenschap geen gewone wedstrijd is. Dus mijn verwachtingen zijn realistisch. Mijn hoofddoel is om een goede wedstrijd te rijden, zo eentje waar ik fier op kan zijn. Ook ligt de omloop binnen mijn mogelijkheden, hij is zwaar en daar hou ik van. In het verleden wist ik er al te winnen, al ziet de omloop er nu heel anders uit.
 
Vele kandidaten voor de titel
 
Met Sanne Cant op kop zijn er heel wat dames die de titel zouden kunnen behalen. Dan denk ik aan Prevot, Lechner, Brand, Brammeier, Wyman en Vos. Wanneer ik een gelukkige Katie zal zijn? Als ik na een goede wedstrijd met goede benen het podium kan halen. Na heel wat mislukte kampioenschappen laat ik het resultaat mijn gemoed niet meer bepalen. Ik ben echt fier op alles wat ik tot nu toe behaalde.
 
Ik won tweemaal het Panamerikaans kampioenschap en behaalde veertien nationale titels. Ik kon op twee verschillende continenten winnen en dit al voor heel wat jaren. Het is moeilijk om te doen, zeker als Amerikaanse. Dus ik ben tevreden met mijn carrière tot nu toe, wat de uitslag in Valkenburg ook zal worden.

31 januari 2018  - Tekst:Wouter Toelen Foto's: Wouter Toelen (Tfoto.be)